Bolivia

Dit nieuwe jaar staat voor ons ook weer in het teken van een nieuw monsterproject dat eind 2011, begin 2012 moet gaan plaatsvinden. Meer dan een jaar geleden zijn we benaderd voor dit project door de initatiefnemers / organisatoren van de trip Bant to Beijing, waarbij 88 klassieke volvo’s vanuit het Friese plaatsje Bant in de zomermaanden van 2008 vertrokken naar Beijing.
Lees verder

Waarom een persoonlijke blog over Latijns-Amerika ?
Omdat het zo’n mooi, veelzijdig, kleurrijk en avontuurlijk continent is, dat je er niet over raakt uitgepraat !!

Mijn liefde voor dit werelddeel is begonnen in het najaar van 2000. Ik heb destijds een stoomcursus Spaans gevolgd in het koloniale stadje Antigua in Guatemala. Dit kleine land ten zuiden van Mexico en ten westen van Belize, een prima voorproefje van alles wat Latijns-Amerika je te bieden heeft. Dit land is ongeveer net zo groot als Nederland, België en Luxemburg samen. Het land heeft vulkanen, jungle, pacifische kust, caribische kust, de authenthieke, kleurrijke Maya bevolking is overal en je kunt er verdwalen in de oude koloniale straatjes, denk aan het pittoreske Antigua. Later zal ik dit mooie land uitgebreider beschrijven.

Na een kort bezoek aan Honduras ben ik naar Lima, de hoofdstad van Peru gevlogen. Ik heb via Huancayo een niet alledaagse route gevolgd naar de voormalige Incahoofdstad Cuzco. Cuzco is dé uitvalsbasis voor een bezoek aan de verborgen stad Machu Picchu. Iedereen die Peru voor de eerste keer bezoekt gaat naar Cuzco, dus je kunt je wellicht voorstellen hoeveel toeristen hier op alle dagen van het jaar te vinden zijn. Toch doet dit géén afbreuk aan de schoonheid van de stad. De kleine straatjes, pleintjes en koloniale huizen, welke zijn gebouwd op de fundamenten van de oude Incapaleizen, doen sprookjesachtig aan. Een andere keer zal ik dieper ingaan op de schoonheid van Peru.
Vanuit Cuzco ben ik over de uitgestrekte Altiplano per trein naar Puno gereisd. Puno is gelegen aan het Titicaca meer, het hoogst bevaarbare meer ter wereld, op 4000 meter hoogte, op de grens tussen Peru en Bolivia. Aan de Peruaanse kant bezocht ik de drijvende rieteilanden van de Urosindianen en vanuit Bolivia ben ik naar het Zonne-eiland gevaren en heb ik onder meer met vier Tjechen een nieuwjaarsduik gemaakt. Hoewel deze plek dichter bij de evenaar ligt, is het water er volgens mij door de hoogte niet minder koud dan de Noordzee.

In Bolivia heb ik vanuit Rurrenabaque het Amazonegebied bezocht. Dit junglegebied is nog niet zo bekend en het is niet makkelijk om er te komen, want de enige weg er heen wordt regelmatig getroffen door landver-schuivingen en het kleine militaire vliegtuigje dat La Paz met Rurrenabaque verbindt moet landen op een grasbaan, die bij overvloedige regen gesloten blijft. De meeste accommodaties zijn hier op backpack niveau, waarop overigens de Chalalan lodge een uitzondering is.
Het bijzondere aan dit gebied is dat je hier niet alleen jungle hebt maar ook moerasland, vergelijkbaar met de Braziliaanse Pantanal. Het mooie aan dit moeraslandschap is dat je hier veel meer dieren kunt spotten dan in de dichte jungle, je ziet er vele vogels, capibara’s kaaimannen en ik heb er zelfs met een Anaconda om mijn nek gelopen. In de rivieren hier leven de zeldzame roze rivierendolfijnen. Ook een geweldige ervaring om deze te mogen zien.

Na mijn terugkeer in La Paz, ben ik doorgereisd naar het uiterste zuiden van het land, waar ik vanui Uyuni met een 4wd over de gelijknamige zoutvlakte naar San Pedro in Chili ben gereisd. Dit wijdse landschap is zo indrukwekkend, dat je het amper kunt beschrijven. Het uitzicht is vaak meer dan 70 kilometer en één ding is zeker in deze omgeving voel je jezelf heel klein en nietig. De zoutvlakte van Uyuni, één van die plekken, die bij veel mensen tot de verbeelding spreekt en niet voor niets, want het is vrij onwerkelijk om uit te kijken over een strak witte bodem, die zich naar alle kanten uitstrekt tot aan de horizon. Zelf was ik er ergens in januari. In deze periode wil er in de Andes nog wel eens wat neerslag vallen, waardoor er over de hele zoutvlakte ongeveer 5 centimeter water stond. Dit maakt het landschap volgens mij nog onwerkelijker, omdat het hierdoor lijkt of je op een oneindige dansvloer loopt.

Het landschap wat volgt op de zoutvlakte, onze weg vervolgend naar Chili, is minder bekend, maar daarom niet minder indrukwekkend. Het landschap blijft uitgestrekt met altijd in de verte indrukwekkende bergtoppen. Af en toe wordt het landschap onderbroken door kleine bergmeren, die vaak worden bevolkt door grote zwermen flamingo’s. De bergmeren hebben aparte kleuren als helder roze, groen of wit. Dit wordt veroorzaakt door kleine diertjes die daar in het water leven.
Bolivia is een bijzonder land met vele prachtige landschappen, ongerepte natuur. Daarnaast zijn de oude pre-columbiaanse andesculturen hier nog springlevend. Echter Bolivia is ook het armste land van Latijns-Amerika. Verharde wegen zijn er nog nauwelijks en de bussen die over deze onverharde wegen rijden zijn vaak in zeer slechte staat. Het land is relatief moeilijk te bereizen, maar diegene die de moeite willen nemen, zullen aangenaam verrast worden!

Het verschil tussen de mate van ontwikkeling tussen Bolivia en buurland Chili, dat onbetwist het meest welvarende land van Latijns-Amerika is, werd me enorm duidelijk bij het passeren van de grens ergens in het bergachtige gebied tussen Uyuni en Chili. In Bolivia had ik een maand lang niets anders gezien dan moeilijk begaanbare gravelwegen, rondgereisd in half vergane en volgepropte bussen, waarbij vertragingen van meerdere uren vaak eerder regel dan uitzondering waren, maar nadat de grensformaliteiten in een klein hutje, hoog in de bergen waren afgewikkeld, konden we onze weg vervolgen over een prachtig, nieuwe, volledig geasfalteerde weg. Later bleken ook de bussen altijd in perfecte staat te verkeren en deze vertrokken stipt op tijd. Je plaatsbewijs was altijd gekoppeld aan een vaste zitplaats en onderweg werd je voorzien van een hapje en een drankje door ‘stewardessen’ die er altijd uitzagen om door een ringetje te halen. Via Iquique en Arica reisde ik weer naar Peru om via de woestijnachtige kusstreek weer in Lima terug te keren.

Toen ik uiteindelijk in Lima weer in het vliegtuig naar Nederland stapte, was ik besmet met een serieus virus; … het Latijns-Amerika virus.
Latijns-Amerika heeft zoveel te bieden, dat het eigenlijk onbeschrijfelijk is.

Inmiddels heb ik van mijn passie mijn werk gemaakt en ben ik in 2003 gestart met de reisorganisatie Sapa Pana Travel, www.sapapanatravel.nl
We organiseren individuele maatwerkreizen naar Latijns-Amerika. Mede hierdoor ben ik regelmatig in de prettige gelegenheid om terug te keren naar dit fantastische werelddeel ! Met dit blog ga ik een poging doen een indruk te geven, van alles wat ‘De Nieuwe Wereld’ te bieden heeft.

Groet,
Johan
www.sapapanatravel.nl