Afgelopen maand waren we 2 weken in Costa Rica. Op de één of andere manier was het er voor mij nog nooit van gekomen om dit land te bezoeken. Je hoort vaak dat het een soort “achtertuin” van de Verenigde Staten is.. Het is een toeristisch goed ontwikkelde bestemming, Martinair vliegt er zelfs op. Waarschijnlijk heeft Costa Rica hierdoor nooit een dermate aantrekkingskracht op me uitgeoefend.
Nu waren we echter uitgenodigd door een bevriend stel, die tevens onze zakelijke belangen behartigen in Latijns-Amerika. Zij wonen al meer dan tien jaar in Latijns-Amerika, eerst in Peru en nu in Argentinië en hebben ondertussen Latijns-Amerika van noord naar zuid en van oost naar west volledig doorkruist. Juist zij keken er naar uit om Costa Rica opnieuw te bezoeken, een land dat toch wel een speciaal plekje in hun hart had weten te veroveren.. Hun dochtertje is een half jaar ouder dan onze dochter Emma van ruim 2, en het leek hen erg leuk om met ons op een relaxte manier, met huurauto’s, door dit mooie land te reizen. Wij waren wel weer aan reizen toe, vonden het leuk om dit met deze vrienden te doen. Een speelkameraatje voor Emma en de plek maakte niet veel uit als het maar mogelijk was te genieten van mooi weer en we het einde van de reis op een mooie plek aan de kust konden afsluiten.
We zijn dus gegaan en ik moet zeggen, we zijn aangenaam verrast door Costa Rica!! Het klopt dat een behoorlijke groep gepensioneerde Amerikanen hun oude dag in Costa Rica doorbrengen, maar lopend door de straten van San Jose of Alajuela, waan je jezelf toch echt in Latijns-Amerika en absoluut niet in de VS. Het is trouwens logisch dat sommige Noord-Amerikanen besluiten om in Costa Rica hun oude dag door te brengen, want het is het eerste land in Latijns-Amerika, waar je zelfs in de kleinste winkeltjes terecht kunt met Engels. We spreken Spaans, maar zodra ze in de gaten hebben dat je niet uit het land komt, staan ze je in bijna perfect Engels te woord. Het klinkt raar, maar dit heeft te maken met het feit dat het één van de weinige landen ter wereld is, dat geen leger heeft. Wát .., hoor ik je zeggen!? Heel simpel, alle miljoenen die een land normaal gesproken in defensie stopt, worden in Costa Rica gebruikt voor onderwijs en de gezondheidszorg 
Genoeg over de achtergrond en terug naar onze ervaring. We kwamen aan in San Jose, de hoofdstad. San Jose ligt in het midden van het land op ongeveer 2000 meter hoogte. Hierdoor is het hier nooit extreem warm, hooguit rond de 25 graden. San Jose is een stad, waar je niet al te lang moet blijven, want het heeft weinig te bieden. Sommige praten wel vol lof over het oude centrum, maar persoonlijk vind ik dit weinig voorstellen. Sowieso moet je niet naar Costa Rica voor cultuur of oude steden. Het nationale verkeerbureau van dit land probeert het soms nog wel zo te promoten, maar daarvoor moet je er toch echt niet zijn. In Costa Rica moet je de stad uit, de natuur in en genieten van bijzondere landschappen, prachtige ongerepte natuur, een heerlijk klimaat, paradijselijke stranden en een heel vriendelijke bevolking. Zelfs de plaatselijke dienders van de wet, schrijven op een dusdanige hoffelijke en vriendelijke manier een verkeersboete uit dat je meteen met een glimlach op je gezicht je portemonnee trekt om de boete te betalen, ware het niet, dat het geen kwaad kan om als vrienden met deze sterke arm van de wet over de hoogte van de boete te discussieren.
Het is aan te raden om direct vanaf het vliegveld een overnachting te plannen in de buurt van Alajuela. Dit is dichterbij de internationale luchthaven dan San Jose en vanuit hier ben je zo bij de Poas vulkaan of de Paz watervallen. De Poas vulkaan is één van de meest actieve vulkanen van het land en in het nationale park zijn wandelroutes, waarbij je een indrukwekkend uitzicht hebt op de krater. Een bezoek aan de Paz watervallen is zeker aan te raden met kinderen. Bij dit nationale park is een themapark met een vlinder- en kikkertuin en over enkele maanden een geweldige voliére, met hierin een afgevaardigde van bijna iedere in Costa Rica voorkomende vogelsoort. De kids kunnen hier op eenvoudige wijze veel zien en leren over de natuur, onze meisjes waren er in ieder geval niet weg te slaan.
Na enkele dagen in deze omgeving vertoefd te hebben, zijn reisden we naar de noordelijker gelegen Arenal vulkaan. De meeste mensen, die deze vulkaan bezoeken, gaan er speciaal heen, omdat ze na zonsondergang de helrode lava langs de zijkanten van de krater naar beneden kunt zien stromen. Houd er echter wel rekening mee dat Costa Rica een zeer groen en dus vochtig land is. Vaak hangt er dus bewolking, waardoor dit spectaculaire schouwspel niet te zien is. Wij hebben het helaas ook niet gezien, maar dit mocht wat mij betreft de pret niet drukken. We verbleven op een heerlijke plek met uitzicht op het Arenal meer. Het hotel, Mansion inn bleek een aangename verrassing, zeker voor een verblijf met kinderen. Naast deze accommodatie ligt trouwens een heel goed lunchrestaurant genaamd Toad Hall. Voor mensen die vanuit hun hotelkamer uitzicht willen hebben op de Arenal vulkaan, is hotel Los Iguana een aanrader.
Vanuit Arenal vervolgden we onze tocht naar Monteverde. Tijdens deze route werden onze auto’s pas echt getest !! Costa Rica is een veilig en goed georganiseerd land, dus het is een prima land voor zg. fly & drive reizen. Ik raad echter aan altijd te kiezen voor een 4wd, er zijn namelijk behoorlijk wat onverharde en moeilijk begaanbare wegen. Vanaf San Jose tot aan Arenal hebben we altijd over verharde wegen gereden, maar nu kwam dus de eerste echte test. We volgden een mooie route via de noordkant van het Arenal meer. Tot Tilaran is deze weg goede begaanbaar, de vele gaten in het asfalt daargelaten, maar vanaf Tilaran is de weg onverhard, vol met bulten en gaat het omhoog en omlaag. Gelukkig kwam de regen met bakken uit de hemel waardoor de weg nog minder goed begaanbaar werd. Hierdoor deden we zeker anderhalf uur over niet meer dan 35 km. Met een goede auto is het een mooi avontuur, met een eenvoudige auto vind ik het een onbegonnen actie. Mocht je niet met de auto zijn, dan is schijnt er ook een mogelijkheid te bestaan om per boot het Arenal meer over te steken en vervolgens over land het laatste stukje af te leggen.
Monteverde staat bekend om haar nevelwouden. Daarnaast is het dé plek waar ‘canopytreks’ en de ‘canopywalks’ zijn ontstaan. Canopywalks zijn wandelroutes over hangbruggen, op dusdanige hoogte dat je door het bladerdak van het nevwelwoud loopt. Je bekijkt het nevelwoud dus, letterlijk; van een andere kant. In de toppen van de bomen leven de dieren die je vanaf de grond nooit zou kunnen zien. Voor de trillseekers is een zogenaamde canopytrek nog indrukwekkender. Aan kabels suis je dan, hangend aan een katrol door de bomen. Het lijkt misschien eng en gevaarlijk, maar dat valt uiteindelijk reuze mee. De organisaties weten het goed op te bouwen, waarbij je eerst trajecten volgt aan relatief laag hangende kabels. Vevolgens kom je bij de serieuze stukken, waarbij je soms door de bomen vliegt over een afstand van meer dan een halve kilometer en soms op meer dan 150 meter hoogte. Wandelend over de hangbruggen, zie je meer van de natuur, maar de canopytreks zijn ook een enorme ervaring, wij hebben er in ieder geval van genoten!
Vanuit Monteverde zijn we uiteindelijk naar de Pacifische kust gereisd. We verbleven enkele dagen in het kustplaatsje Tamarindo. Dit gehucht ligt in het noordelijke deel van het schiereiland Nicoya, in de regio Guanacaste. Dit is het gebied met de minste neerslag van Costa Rica. Je vind hier geen tropisch regenwoud, maar zogenaamd droog woud. Het doet een beetje savanne-achtig aan en ook doet het me met de rode aarde, die je hier ziet, denken aan Australië (een land waar ik ongeveer een jaar van mijn leven heb doorgebracht.) Tamarindo. Het plaatsje zelf is echt een “backpacker spot”, je vind er veel surfers. Mocht je iets luxer willen verblijven, dan moet je wat meer naar ten zuiden van het dorpje zijn, want daar kun je verblijven in de accommodaties Capitan Suizo of Cala Luna. Beide hotels liggen direct aan de kust, beschikken over een spa, een fraai zwembad en een restaurant met een uitstekende keuken. Wij verbleven op uitnodiging in het hotel Luna Llena niet ver van het centrum van Tamarindo.
Dit hotel was ook erg de moeite waard. Met z’n allen waren we na maanden hard werken echt aan enkele dagen rust toe en die hebben we hier ten volle genoten. Het hotel is van Italiaanse eigenaren en dit betekent dat de huisjes van het complex met smaak zijn ingericht. Ook beschikt het hotel over een fraai zwembad en dit was de plek waar de kleine meiden (en toch ook de ouders) het liefst de gehele dag doorbrachten. Aan het zwembad zat een kleine zwembadbar en hier schuilde het grote geheim van dit complex. Hier werkte namelijk een Italiaanse vrouw en af en toe een Italiaanse man. De vrouw had twee restaurants gehad en deze beide verkocht, zodat ze het wat rustiger aan kon doen. Ze werkt in Luna Llena alleen nog voor de lol. De man werkte naast zijn werk voor Luna Llena in één van de beste restaurants van het dorp. Beiden wisten op die twee vierkante meter, die ze tot hun beschikking hadden, elke keer weer de meest heerlijke producten te bereiden.Er leven overigens in dit plaatsje meerdere Italianen en dit heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat er in dit kleine plaatsje verschillende eetgelegenheden te vinden zijn, met de heerlijkste Italiaanse gerechten. We hebben ons hier een aantal dagen echt laten verwennen!!
Met de kinderen zijn we ook een dagje naar het Monkey park geweest, ongeveer 18 kilometer gelegen van Tamarindo. In dit parkje vangen ze “wilde” dieren, die ooit door mensen in huis zijn genomen, maar vervolgens aan hun lot zijn overgelaten. Uiteindelijk is het de bedoeling om de dieren weer in de natuur uit te zetten. Ze hebben een gedeelte met landdieren en een gedeelte met zeedieren en vissen. Het park is met name gericht op kinderen, die ze op een educatieve manier willen laten kennis maken met het dierenleven in Costa Rica om hen op deze manier het nut bij te brengen van de bescherming van deze natuurlijke rijkdommen. De meiden vonden het erg leuk, Emma hoor je nu nog regelmatig over de dieren die ze destijds heeft gezien. Tevens lever je met een bezoek een positieve bijdrage, want het entreegeld gaan volledig ten goede van de projecten.
Vanuit Tamarindo zijn we verder naar het zuiden gereisd, namelijk richting het beroemde natuurpark Manuel Antonio.
Dit natuurpark ligt eveneens aan de Pacifische kust, ongeveer op gelijke hoogte met de hoofdstad San Jose. Naarmate je vanuit Tamarindo verder naar het zuiden reist, verandert het savane-achtige landschap weer in tropisch regenwoud. Betoverend is de kustlijn rondom Manuel Antonio, waar het groene regenwoud via de soms grillige kustlijn in de Stille Oceaan verdwijnt. We verbleven zoals veel toeristen in het plaatsje Quepos. Wanneer je het nationale park Manuel Antonio bezoekt is het aan te raden om heel vroeg, als het kan bij zonsopgang, naar het park te gaan.
Er leven vele diersoorten zoals het Capucijneraapje, hieronder op de foto.
Het park is goed toegankelijk en er zijn verschillende wandelingen mogelijk. De kortere wandelpaden zijn soms erg druk bezocht. Toch hebben we er ontzettend van genoten, want het is zonder twijfel één van de meest idyllische natuur parken ter wereld!!
Helaas moesten we na een aantal dagen Manuel Antonio weer langzaam maar zeker richting San Jose, om vervolgens weer naar Nederland te vliegen.
We hebben er echt van genoten en ondanks het feit, dat we al veel gezien hebben van Latijns-Amerika en het feit dat Costa Rica in vergelijking met ander landen in Midden- en Zuid-Amerika al veel bezocht wordt door toeristen, hebben we erg genoten van dit land, de natuur haar mensen en het heerlijke klimaat. Het is een veilig en goed te bereizen bestemming en een absolute aanrader, zeker voor gezinnen met kinderen.
Costa Rica, tot snel !
Johan
www.sapapanatravel.nl
