Panamericana

Het is alweer een paar weken geleden, maar op 15 april jl. waren we weer met alle deelnemers van de Volvo Classics Panamericana bij elkaar in Brummen. De dag was georganiseerd door Bertus Hissink en Gerard Nijenhuis van team 37 en vond plaats in een heel mooi automuseum. Het was fijn om iedereen weer te zien en om alle enthousiaste verhalen te horen. Naast bijna alle deelnemers, waren er ook nog een aantal notabelen aanwezig. Zo waren de ambassadeurs van Peru en Ecuador aanwezig, de burgemeester van Brummen en een aantal medewerkers en bestuursleden van Stichting HoPe, waaronder de Peruaanse directrice Nayruth Triveño en oprichter Walter Meekes. Deze mensen waren aanwezig op onze reünie aanwezig, omdat op deze dag het bedrag bekend werd, wat we met de reis voor Stichting hoPe hebben opgehaald. Voorafgaand aan de bekendmaking werd er nog een loterij gehouden om het bedrag nog wat op te krikken, maar uiteindelijk konden we met trots bekend maken, dat er ruim € 51.000,- voor HoPe was opgehaald!!

dit bedrag is nog niet het eindbedrag, want op dit moment zijn we druk bezig met de realisatie van een luxe uitgevoerd fotoboek met medewerking van topfotograaf Thijs Heslenfeld. Het boek zal in de loop van juni verschijnen!! Kijk voor wat betreft de fotografie alvast maar op www.thijsheslenfeld.com.  De opbrengst van het boek zal ten goede komen aan de projecten van Stichting HoPe.

Het afgelopen jaar ben ik voor de derde keer in korte tijd terug geweest naar Colombia. Iedere keer voel ik me er meer thuis, wauw wat een land!! Jarenlang hebben achtereenvolgens de narcotica terreur en het geweld van terroristische organisaties als de FARC er voor gezorgd dat maar weinig mensen dit land bezochten. Inmiddels is er veel veranderd en werkt men in Colombia hard aan met name veiligheid en onderwijs. Dat er op het gebied van veiligheid veel verbeterd is, kan ik alleen maar illustreren met het feit, dat ik er nu twee keer met mijn Nederlandse oude Volvo doorheen ben gereden. In 2010 deed ik dit nog alleen met een goede vriend van me, ter voorbereiding op de Volvo Classics Panamericana en aan het begin van dit jaar om het echie met 81 andere klassieke Volvo’s.

Voorafgaand aan de reis een ook tijdens de trip, voordat we Colombia aandeden, bleek er bij een aantal deelnemers en ook bij hun achterban toch wel wat angst te zijn over het feit, dat we dit land, met haar roerige verleden in onze klassiekers gingen doorkruisen. Vrijwel direct nadat we bij Ipiales de grens hadden gepasseerd, had deze angst plaats gemaakt voor een oneindig enthousiasme over de inwoners, de landschappen en de prachtige steden. Ik durf te stellen, dat we er met de volvo classics Panamericana 180 ambassadeurs voor Colombia bij hebben gekregen.

En terecht, de landschappen zijn in Colombia zijn zo afwisselend en spectaculair. En overal is het landschap groen. Tijdens het rit met de auto, dwars door het land, worden de adembenemende panorama’s afgewisseld door karakterisieke dorpen en bruisende steden met goed bewaard gebleven koloniale stadcentra. Lees verder

So, weer terug in Nederland en helaas, het is me niet gelukt om tijdens de trip überhaupt maar na te denken over bloggen … laat staan het daadwerkelijk doen. Met 180 mensen, 2 filmploegen en 82 klassieke Volvo’s door Zuid-Amerika reizen is geen tripje, waarbij je tijdens de reis even rustig gas terug neemt, je auto op een mooi stekje parkeert, uitstapt en met je blote voeten in kleermakerzit op de grond gaat zitten en alle mooie momenten van die dag de revue laat passeren… Tenminste niet als je tijdens die reis de verantwoording hebt over het reilen en zeilen van die eerdere genoemde 180 mensen, die met hun Volvo’s door het  afwisslende Zuid-Amerikaanse landschap cruisen, waarbij ze 9 grensovergangen van 6 verschillende landen  dienen te passeren, hoogtes van ruim 4500 meter boven zeeniveau dienen te overbruggen, terwijl ze een tocht rijden van een kleine 17.000 kilometer in nog geen 40 dagen.

Gelukkig is deze reis op alle mogelijke manieren vastgelegd in de vele blogs, tweets, maar ook met de filmpjes van Team 83 en natuurlijk met de TV productie van Veronica. Vanaf vrijdag 06  april zijn we zeven weken lang te zien in het programma De Panamericana Roadtrip, dat wordt gepresenteerd door Saar Koningsberger en Sebastiaan Labrie.

Bekijk hier alvast de trailer: De Panamericana Roadtrip – trailer  en bekijk natuurlijk onze Sapa Pana Travel facebook pagina.

Zo , de kop is er af. Gisteren zijn we vertrokken en we hadden meteen de langste etappe voor de boeg. 936 kilometer naar het zuiden, naar de poort van Patagonia. Walter, Teuntje, Thijs en Bernadita, van ons kantoor ter plaatse, gingen om 04;45 als eerste team op pad. Al snel volgden er meerdere teams.

Lees verder

Het groene monster is weer in Nederland! Dinsdag deed ik samen met Syl poging 1 om de auto op te halen. Eerst naar het douanekantoor aan de Reeweg in Rotterdam en vervolgens door naar de verscheper. In latijns amerika was ik blij verast door de manier waarop er in de havens met onze 42 jaar oude krachtpatser werd omgegaan. Zo stond de auto in Buenos Aires netjes binnen geparkeerd en hingen de sleuteljes van de auto aan de schakelaar van de overdrive. In Cartagena, ging men liefdevol met de auto om. Het raam aan de passagierskant dat niet meer dicht ging, werd keurig afgeplakt om te zorgen dat er geen stof en regen naar binnen kon. In Rotterdam bleek het sleuteltje afgebroken in het startslot te zitten. Voor het afleveren van de auto in de haven van Cartagena, had ik naast dit startslot twee pamfletten opgehangen, waarop ik in het Engels en Spaans (dus niet in het Nederlands …) had opgeschreven dat de auto gestart moest worden met een start knop. Misschien konden de mensen in de Rotterdamse haven geen Engels en Spaans, of misschien toch wel, want je kon zien dat de pamfletten met geweld waren weggerukt. verder was de knop van mijn versnellingspook afgedraaid. Het zou natuurlijk ook allemaal in Latijns-amerika gebeurd kunnen zijn, alleen deden de lege verpakkingen van Albert Hein huismerk in de auto, mijn vermoeden sterken, dat dit alles in Nederland moest zijn gebeurd. Tijdens mijn reis van Buenos Aires naar Cartagena, ben ik namelijk geen Albert Hein of AH to go tegengekomen en ik dacht ook dat Ahold zich grotendeels uit noord-amerika heeft teruggetrokken … Ik kreeg bij die eerste poging de auto niet mee. En moest daarom de volgende dag terugkomen met een nieuwe set sleutels en gereedschap om het afgebroken sleutelje uit het slot te halen. Cees Boonman van Transocar was zo vriendelijk om met mee te gaan. Nadat het stukje sleutel er uit was, kreeg ik met behulp van de accu booster en de reserve sleutel de auto vrij snel aan de praat. Daar gingen we weer, het groene monster en ik. Na 10.000 kilometers over eindeloze Argentijnse pampas, Chileense woestijngebieden en de hoogvlakte van Bolivia en Peru. Na het omzeilen van rotsblokken op bergachtige wegen in Ecuador en het passeren van aardverschuivingen in het Colombiaanse landschap reden we weer op Nederlandse bodem, via de A16 en A58 weer lekker terug naar Den bosch. Hier zal hij weer worden opgeknapt en worden vertroeteld. Voor de fans van onze auto, de Sapa Pana Travel Amazon is dit jaar te bewonderen in de Volvo Classics Panamericana Proloog op 23 april in de Noordoostpolder Ook zal hij waarschijnlijk aanwezig zijn op de Meijerij classics op zondag 22 mei. En dan gaan we ons langzaam maar zeker klaar maken voor de reis der reizen, de Volvo Classics Panamericana !!

Nah, wat zal ik zeggen. De twee etappes naar het noorden, hadden we ons een beetje anders voorgesteld. Na onze eerste dag op de Panamericana, van Santiago naar Caldera, had ik eigenlijk niet veel te melden. De tocht ging prima, van Santiago tot aan La Serena was de weg vierbaans, twee aan elke kant en konden we lekker doortuffen. Het groene landschap werd langzaam kaler en ging over in de Atacama woestijn, de droogste plek op aarde. Het landschap was uitgestrekt en overweldigend en we sjeesden er lekker doorheen. Onderweg kwamen we niet veel verkeer tegen. Omdat we wat laat waren vertrokken, kwamen we in het donker aan in La Caldera, een niet zo interessant kustplaatsje, waar de weinige overnachtingsplekken waren volgeboekt door de diverse Chileense televisiestations, vanwege de mijnwerkers die net waren bevrijd.
Lees verder

Dit nieuwe jaar staat voor ons ook weer in het teken van een nieuw monsterproject dat eind 2011, begin 2012 moet gaan plaatsvinden. Meer dan een jaar geleden zijn we benaderd voor dit project door de initatiefnemers / organisatoren van de trip Bant to Beijing, waarbij 88 klassieke volvo’s vanuit het Friese plaatsje Bant in de zomermaanden van 2008 vertrokken naar Beijing.
Lees verder